Historia Instytutu

Instytut Metali Nieżelaznych został powołany do życia zarządzeniem Ministra Przemysłu Ciężkiego z dnia 28.11.1951 r .
Głównym zadaniem Instytutu miało być stworzenie bazy  naukowo-technicznej dla odbudowy i rozwoju polskiego przemysłu metali nieżelaznych. Powstał na bazie wydzielonych z Instytutu Metalurgii  trzech zakładów naukowo-badawczych: Zakładu Rud, Zakładu  Metali Nieżelaznych i Zakładu Metalurgii Proszków, do których zostały dołączone Laboratorium Badawcze Przeróbki Rud w Bytomiu i Centralne Laboratorium Badawcze w Trzebini.
W roku 1953 w celu prowadzenia małoseryjnej produkcji półwyrobów hutniczych dla elektroniki, tele  i radiotechniki, przemysłu elektromaszynowego i motoryzacyjnego utworzono Zakład Doświadczalny, który w latach następnych kontynuował swoją działalność jako Zakład Przetwórstwa  Metali i Stopów INMET.
W roku 1955 w oparciu o wyodrębnione z Instytutu Metali Nieżelaznych pracownie zajmujące się tematyką metali lekkich powołano do życia Instytut Metali Lekkich w Skawinie, który następnie w roku 1956 przekształcono w Instytut Metali Lekkich i Rzadkich, który  w roku 1959 jako Oddział Metali Lekkich w Skawinie stał się ponownie integralną częścią IMN.
W 1974 roku został włączony do Instytutu, na mocy porozumienia z KGHM i ZGHMN Zakład Produkcji Doświadczalnej w Legnicy, działający obecnie jako Oddział IMN.
Tematyka prowadzonych w początkowym okresie działalności  badań ukierunkowana była na współpracę z rozwijającym się przemysłem metali nieżelaznych w Polsce, uwzględniając zapotrzebowanie gospodarki narodowej na nowe surowce i wyroby.
Pierwsze dziesięciolecie działalności Instytutu było olbrzymim wyzwaniem dla  młodej kadry, która w większości rozpoczęła pracę w Instytucie bezpośrednio po studiach (średnia wieku w roku 1961 wynosiła 32 lata), bez doświadczenia w pracy badawczej i współpracy z przemysłem, przy jednoczesnym niedostatku w wyposażeniu w aparaturę laboratoryjną i urządzenia do badań półtechnicznych. Te trudne warunki rekompensował zapał i olbrzymie zaangażowanie w pracę, stały rozwój kwalifikacji, co spowodowało, że w krótkim czasie pracownicy ci stali się specjalistami w swoich dziedzinach.
Od  początku swojej działalności Instytut stał się  centralnym ośrodkiem badawczym przemysłu metali nieżelaznych, pracującym także dla potrzeb innych branż przemysłowych, związanych z produkcją i zastosowaniem metali nieżelaznych.
Instytut Metali Nieżelaznych jest współtwórcą przemysłu metali nieżelaznych w Polsce, uczestniczył od samego początku w jego odbudowie, rozwoju i modernizacji .

Zarządzenie o powołaniu IMN, sztandar IMN

Kadra

Największym kapitałem Instytutu byli i są ludzie.
Pierwszym dyrektorem Instytutu był doc. Jerzy Adamiczka, absolwent Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Kadrę Instytutu stanowili i stanowią głównie absolwenci Akademii Górniczo-Hutniczej oraz Politechniki Śląskiej. W kolejnych latach Instytutem kierowali:

Dyrektorzy Naczelni:

  • prof. Witold Babiński – 1964-1975
  • prof. Zbigniew Śmieszek – 1975-1991
  • prof. Jan Botor – 1991-1995
  • prof. Zbigniew Śmieszek – od 1996 do nadal
 

Zastępcy Dyrektora ds. Naukowych:

  • doc.dr W. Rutkowski – 1952-1958
  • doc.mgr inż. S.Balicki – 1958 – 1962
  • doc.Witold  Babiński – 1962-1964
  • prof. Jan Golonka – 1964-1979
  • prof. Zbigniew Misiołek – 1987 – 1991
  • dr Piotr Kapias – 1991-1996
  • doc. Jerzy Zakrzewski –1996 – 2000
  • dr inż. Andrzej Chmielarz – 2002-2010

Dyrektorzy ds. Przeróbki Rud i Metalurgii Metali Nieżelaznych :

  • doc.K.Rzyman – 1964 – 1973
  • doc Zbigniew Śmieszek – 1973 – 1974
  • doc Stanisław Sobierajski – 1985 – 1991, 1999-2006

Dyrektor ds. Metalurgii:

  • dr inż. Andrzej Chmielarz, prof. IMN- od 2010 do nadal

Dyrektorzy ds. Przetwórstwa:

  • dr Witold  Babiński – 1963 - 1964
  • dr Henryk Orzechowski – 1979 – 1983
  • prof. Zbigniew Misiołek – 1983-1987
  • doc. Kazimierz Joszt – 1987-1991
  • dr Mieczysław Woch, prof. IMN – od 2001 do nadal

 

Historia Instytutu to historia wielu pracowników Instytutu, wybitnych naukowców i specjalistów, ich zaangażowania, pasji zawodowej i konkretnych  osiągnięć, nie sposób wymienić ich wszystkich. 
W dziedzinie wzbogacania surowców mineralnych, zwłaszcza rud metali nieżelaznych, węgla, surowców odpadowych i wtórnych  niewątpliwie szczególnie zasłużeni to:  Czarkowski Henryk, Madej Władysław, Bortel Renat,  Molicka Anna, Ślusarek Mirosław, Oktawiec Mirosław, Ogaza Henryk , Zbigniew Myczkowski, Jan Gramała, Bożena Skorupska oraz od lat kierujący Zakładem Przeróbki Surowców Mineralnych i Utylizacji Odpadów,  dr inż. Andrzej Wieniewski, prof. IMN.
W zakresie hutnictwa metali ciężkich należy wymienić  takich naukowców jak : Wilibald Pająk, Jan Sosin, Jan Cebula, Stanisław Zaczkowski, Józef Warczok, Janusz Lisowski, Julian Bystroń, Jan Botor, Stanisław Sobierajski, Ryszard Prajsnar i inni,  przede wszystkim  kierownik Zakładu Hutnictwa dr inż. Józef Czernecki, prof. IMN
Do specjalistów z zakresu hydrometalurgii, którzy wnieśli znaczący wkład dla rozwoju tego kierunku zaliczają się:  Irena Pająk,  Jerzy Krynicki, Janusz Wójtowicz, Jerzy Zakrzewski, a obecnie pomnażają ten wkład  aktualni pracownicy Zakładu Hydrometalurgii pod  kierownictwem mgr inż. Krystyny Anyszkiewicz.
Ochrona środowiska jest  rozwijana od początków działalności Instytutu - do zasłużonych pracowników tego kierunku należeli:Z. Śmieszek, M.Gogoliński,  St.Dziura, W.Gutowski, L.Markiewicz,. P.Weiss, L.Pierewicz, R.Szeliga,  Z. Dalewski,  E.Johnson,  Z.Koryciński , S.Peszat,  T.Wlazińska,  W.Strączak,  M.Chojnowski, A.Chmielarz. Aktualnie Zakładem  Ochrony Środowiska kieruje dr hab.inż.Marianna Czaplicka,prof. IMN
Zasłużeni naukowcy , którzy pracowali w Zakładzie Chemii Analitycznej : Stanisława Witkowska, Izabela Adamiec, Maria Małusecka, Helena Jędrzejewska, Andrzej Fudal , Jan Mzyk i dr inż. Ewa Szmyd, prof..IMN – kierownik Zakładu Chemii Analitycznej, 
Do grona zasłużonych naukowców i specjalistów  w zakresie przetwórstwa metali i stopów oraz nowych materiałów metalicznych, którzy pracowali w IMN z pewnością należą: prof.Jan Golonka, prof. Zbigniew Misiołek, prof.Stanisław Stolarz, prof.Witold Missol, prof. Henryk Morawiec, doc. Janusz Pacałowski, doc. Stanisław Socha, doc. Tadeusz Kozubowski, doc Gustaw Zaborowski,doc.Kazimierz Joszt, doc .Wacław Cegielski, doc. Jan Rusz, doc. Jerzy Bukowiecki , mgr inż. Józef Bigaj, mgr inż. Maria Rażniewska, mgr inż. Tadeusz Narbutt, mgr inż. Wit Zółkowski, prof.Marian Orman , prof. Zofia Orman, doc. Adam Galanty, doc Leszek Gablankowski, doc. Jerzy Studencki, doc.Jacek Szymański, doc. Zenobia Kozielska, doc. Mieczysław Woźniak, dr inż.Władysław Wężyk, mgr Alina Golian, mgr inż. Zygmunt Pogan, mgr inż. Leszek Pałasiński, mgr inż. Stefan Miłoś .
Aktualnie  tematyką tą zajmują się m.in. tacy specjaliści jak : dr M.Woch, prof.IMN- kierownik Zakładu Inżynierii Materiałowej i Metalurgii Proszków, dr inż. Ludwik Ciura, prof.IMN –kierownik Zakładu Technologii Przetwórstwa Metali i Stopów, prof. Zbigniew Rdzawski, dr hab. inż. Jerzy Stobrawa, prof. IMN,  dr Jan Wesołowski, mgr inż. Witold Malec,dr inż. Aleksandra Kolano-Burian, dr Adriana Wrona,  dr Roman Kolano, a w OML Skawina:dr inż. Andrzej Kłyszewski, prof.IMN - dyrektor Oddziału, ,dr inż. Juliusz Senderski ,dr inż. Mieczysław Opyrchał ,dr inż. Marzena Lech - Grega ,dr inż. Tomasz Stuczyński, dr inż. Janusz Żelechowski, dr inż. Wojciech Szymański.
Zaplecze technologiczne Instytutu stanowią Zakłady doświadczalne Instytutu: Oddział IMN w Legnicy oraz   Zakład Przetwórstwa Metali INMET-IMN.
Czołowi  pracownicy Oddziału IMN w Legnicy :dr Ryszard Chamer ,prof.IMN –Dyrektor Oddziału,  Zygmunt Kurek, Jan Kopeć, Jacek Orski, Franciszek Czechowski.
Czołowi specjaliści Zakładu INMET z lat ubiegłych, kierowanego obecnie przez Tadeusza Klira,to:  dr inż. Stanisław Ksieżarek,mgr inż. Feliks Łęgowski, mgr inż.Bronisław Besztak, mgr inż. Krzysztof Durst. mgr inż. Janusz Dziemianko, mgr inż. Marian Sadowski, mgr inż. Jan Grzegorczyk, mgr inż. Włodzimierz Kozera, Wili Jonda, Bronisław Rutkowski.
 
Dzięki wysokiej pozycji naukowej pracowników Instytutu w latach 1975-1990 Instytut posiadał uprawnienia do nadawania stopnia doktora nauk technicznych w zakresie metalurgii i inżynierii materiałowej. W tym czasie stopnie doktora w IMN  otrzymało 10  osób.
Wiedza , kompetencje, doświadczenie ,dorobek naukowy  pracowników Instytutu były zawsze wysoko cenione zarówno w środowisku naukowym, w przemyśle  jak i w administracji państwowej. Wielu pracowników IMN zostało wykładowcami  wyższych uczelni, pracownikami PAN i innych instytutów badawczych, dyrektorami zakładów przemysłowych oraz obejmowali wysokie stanowiska państwowe. 
Wybitnymi pracownikami  wyższych uczelni byli:  prof. Zofia Orman- AGH, prof. Henryk Morawiec- dziekan Wydziału Uniwersytetu Ślaskiego, prof Jan Norwisz-AGH, doc.W.Stronczak-Politechnika Śląska,prof.Danuta Krupka-Politechnika Śląska, prof.Jan Botor-Politechnika Śląska, prof. Piotr Kapias-Politechnika Śląska
 Wysokie funkcje w administracji państwowej pełnili m.in.: B.Seweryński- Dyrektor Generalny w Ministerstwie Przemysłu, J.Carlson- wicedyrektor Departamentu  w Ministerstwie Przemysłu, T.Bitka –dyrektor Techniczny ds. Metalurgii w Zjednoczeniu Górniczo-Hutniczym Metali Nieżelaznych.

 

Siedziba IMN

Pierwszą siedzibą Instytutu Metali Nieżelaznych był budynek przy ul.Sobieskiego, ale  już w pierwszych latach po powołaniu do życia ,  po ustaleniu celów i kierunków działania Instytutu podjęto decyzję o budowie nowej siedziby, która spełniałaby potrzeby szybko rozwijającej się jednostki badawczej.
 Pod koniec  lat sześćdziesiątych została rozpoczęta przy ul.Sowińskiego w Gliwicach budowa  nowej siedziby Instytutu Metali Nieżelaznych, w skład której weszły budynki laboratoryjne, hale badawczo- doświadczalne, magazyny, obiekty energetyczne.
Pierwsze budynki laboratoryjne zostały oddane do użytku w  1974 roku, przez kolejnych kilka lat trwało sukcesywne przenoszenie poszczególnych zakładów badawczych i laboratoriów do nowej siedziby.
Aktualnie Instytut dysponuje nowoczesnymi , akredytowanymi laboratoriami badawczymi oraz halami halami doświadczalnymi pozwalającymi na prowadzenie badań w pełnej skali od laboratoryjnej do półprzemysłowej.

Siedziba Instytutu

Ta strona używa COOKIES.

Korzystając z niej wyrażasz zgodę na wykorzystywanie cookies, zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki.

OK, zamknij